Zondag 23 juli zijn we met een ploegje van 6 leden in Amsterdam op “pad” geweest. Nee, onveilig hebben we de stad niet gemaakt want met roeien gaat al je energie op in de “slagen”. Deelnemers waren Bert Lejeune, Femke Berghotz, Marjolein Clijsen Manon Meijs, Joop van Boxtel en ondergetekende. Zes man voor 2 C4en, die in Amsterdam zouden worden aangevuld met een goede vriendin van Bert, Janine, die hem het voorstel had aangereikt voor deze tocht en een roeimaat van haar, ene Franciska.

Om half elf was rendez-vous in café-restaurant de IJsbreker aan de Weesperzijde. De IJsbreker is meer bekend van het programma destijds van Adriaan van Dis en ligt mooi langs de Amstel iets ten zuiden van het Amstel Hotel en uiteraard Carré, Hermitage  en Stopera waar later bij het sightseeing werd langs geroeid voor we de grachten indoken (figuurlijk natuurlijk) Dat onze koningin zo iets doet betekent niet dat Maastrichtse roeiers dat voorbeeld zouden moeten volgen. Maar ze hebben in die familie wel meer eigenaardigheden getoond.

Die kant van Amsterdam ken ik helemaal niet, behalve van de plaatjes. Er is veel nieuwbouw en ruim van opzet. Marjolein had eerder voor ons uitgevonden dat er een parkeergarage ( Q park van onze eigen Ward Vleugels en dus mooi en eveneens ruim van opzet)) aan de Wibautstraat 3B lag waar je voor een € 10 tje de hele dag kon parkeren en maar een goede 500 mtr. hoefde af te leggen naar deze “IJsbreker en later slechts 5 minuten verder om daar naar terug te lopen. Dat was dus perfect geregeld.

Na de lunch in de IJsbreker werd in het roeicentrum kennis gemaakt met onze stuurlui, voor ons een student, Winston, die ik al eerder op onze club en bij andere roeiwedstrijden in Maastricht waar hij ook studeerde, had ontmoet, dus vertrouwd Je krijgt van het roeicentrum Berlage, naast de Berlagebrug, een voormalig sportcentrum van de gemeente Amsterdam voor zijn personeel, met nadruk op roeien, en thans een commercieel roeicentrum, zen boot en een stuurman  en de rest vul je zelf in. En omdat we allemaal goed kunnen door roeien hebben we in die twee en ’n half uur flink wat van de stad kunnen bezichtigen.

eventjes droog

 

Alhoewel…..de weergoden waren ons niet bijster goed gezind en een behoorlijk zware maar ook langere regenbui gaf desondanks een extra cachet aan deze tocht. Je zou je bijna in de film Turks Fruit wanen waar in zo’n regenbui een in meer dan een opzicht spetterend scène  op de straat de nattigheid ook een rol speelde. Bijkomend voordeel voor ons was dat vooral de kleine toeristenbootjes wat minder aanwezig waren. Die zijn immers vaak niet overdekt. Leuk om zo door de grachten te roeien en de oude en ook bijzondere moderne gebouwen van de laatste tijd uit een ander perspectief te kunnen zien. Ik noem hier “Nemo” en het Scheepvaartmuseum met voor haar deuren afgemeerd de oude driemaster “Amsterdam”.

Oude driemaster

Op het moment van langsvaren was de lucht weer wat geklaard en restte er nog een klein half uurtje dat ons langs Artis, en Tropenmuseum leidde voordat we weer de Amstel oproeiden waar we de laatste 1000 meter in een echte sprint aflegden om ook de fysieke afmatting nog even recht te doen. Om half vier, we waren om één uur vertrokken, werden de boten uit het water gesjord op een manier die onze onderhoudsploeg hartkloppingen zou geven. Ze werden gelijk bij het vetrek maar nu dus uit het water simpelweg haaks over de steigers de loods in getrokken. Weliswaar met een blijkbaar verstevigde stalen kiel over stalen dorpels en strips om het glijden te vergemakkelijken maar het is toch niet deze methode die als algemeen op roeiboten wordt toegepast. Het gewicht van deze toch wel zwaardere boten noopt echter tot deze onorthodoxe en rigoureuze handelwijze vermits ze daar in dat roeicentrum  geen verwijzing naar een rugkliniek hoeven te doen.

Uiteraard was een drankje op het terras de afsluiter en om 5 uur vertrok het gezelschap uit Amsterdam terug richting zuiden. Een geweldige dag die navolging verdient met dank aan Bert en Janine.

René Bemelmans