De Maas is leuk, maar we wilden weleens wat anders, dus gingen we naar Urk.

Daar vond op zaterdag 30 mei de 18e VuurtorenRace plaats. Urk ligt niet naast de deur, dus vertrokken we om 7 uur 's ochtends met een bus vol goede moed en de sloep op de trailer erachteraan. " We", dat is natuurlijk team Witte Reiger, het beste sloeproeiteam van Maastricht en omstreken. De reis verliep voorspoedig met Karel aan het stuur. Toen we ongeveer 450 windmolens hadden geteld, waren we in Urk. Het IJsselmeer strekte zich voor ons uit. De hitte die het land de dagen ervoor zo geteisterd had, was gelukkig voorbij, de temperatuur was aangenaam en de wind hield zich ook gedeisd. Nadat we vlot en kundig waren ingekraand (die Urkers weten hoe dat moet), hadden we een klein uurtje de tijd voor koffie, een broodje en een peptalk van onze stuurman Richard. Daarna de sloep in, concentratie en wachten op het startschot. Eenenvijftig herenteams lagen klaar voor vertrek. Ons team telde weliswaar 2 dames (Melanie en Flora), maar was ingedeeld bij de heren. Ons startsein klonk, we vertrokken tegelijkertijd met de Jan van Schaffelaar, ook een Kromhout Whaler, uit Harderwijk.  Aan de kade stond onze nieuwste aanwinst,  René, die speciaal met vrouw, hond en camera naar Urk was afgezakt om ons aan te moedigen (en om eventueel in te vallen). Dat laatste was niet nodig, dus had René alle gelegenheid om een aantal mooie beelden te maken van de Witte Reiger in actie.  Zo midden op het IJsselmeer was de zon toch minder vriendelijk dan verwacht. De golven vielen mee, maar toch is het heel anders roeien op het open water.  Het was een machtig mooi zicht, al die sloepen voor en achter ons op het eindeloze IJsselmeer, de vuurtoren en de windmolens in de verte. Dik vijftien kilometer was het parcours. We hebben alles gegeven wat we hadden, zo vrijgevig zijn we wel. Hangen, trekken, mooi gelijk, niet teveel vlaggen! Een aantal sloepen gaven we vlotjes het nakijken, maar naar het einde toe werd het zwaar. Stuur Richard haalde zijn gevreesde zweep boven en zo schraapten we die laatste paar honderd meter toch nog het onderste uit de kan. Moe maar voldaan voltooiden wij de race.

Na de finish waren er biertjes, sigaren (voor de liefhebber), gerookte poon, kibbeling en friet. Aardige lui, die Urkers! De mannen en jongens dragen allemaal een gouden oorbel. Dat is een oud vissersgebruik: mocht je verdrinken, dan kan je uitvaart betaald worden met je oorbel. We werden 49e. Is dat iets om trots op te zijn? Ja! We namen het op tegen ervaren, jonge(re) teams die keihard trainen en gewend zijn om op open wateren te roeien. En we hebben de Jan van Schaffelaar achter ons gelaten (die werd 50e)! Toen de sloep weer op de trailer lag en we onze buikjes rond hadden gegeten, was het tijd voor een dutje tijdens de terugreis. Geert reed ons veilig naar de club, waar we de sloep meteen weer te water hebben gelaten. Een gezellige dag en een mooie ervaring.  Groetjes van jullie favoriete sloeproeiteam Witte Reiger!